BİR KELEBEĞİN ÖMRÜ KADAR / CEMRE VE BAHAR / ROJ YİĞİT
|
BİR KELEBEĞİN ÖMRÜ KADAR
Her şeyin sustuğu Hiç kimsenin konuşmadığı bir sahil kenarı Her kesin bir birine muhtaç olduğu Her kesin çekip gittiği bir kule Anlayan el sallasın diyorum Ne bir beden nede bir ruh var ortada Anladım kararsızım üşüyen ruhumla Çok direttim Çok diretmişliğim Geçip gitti bir martı kasabasına Hoş geldin; Eskiyen yüzümün yeni gülümseyişi Hoşça kal; Yüreğimin ilkbahar coşkusu Elveda; Kalbimi kıpırdatan usulsüz aşk Sana kırgın değilim İçimdeki inanca Derin sancıya En büyük ihaneti Ben kendime yaptım Artık kirli bir ruhum var Aynı dünyada yaşamaz Cellâtlar ve çocuklar Ya ölmeli cellâtlar Ya da hiç doğmamalı çocuklar Kendinden kaçma kalbim Çünkü aşk sensin
Yorumlar
|
||||||||
